Zoals in een vorige mail gemeld, had ik problemen met mijn GSO 200f4 met uitgewassen sterren.
Na vele tips van verschillende clubleden rond controle bevestiging spiegel, collimatie, darks op guiding camera en langere PHD2 meetperiodes, denk ik mijn probleem gevonden te hebben.
Bij doorvragen met AI en het opladen van de voorbeelden, was het antwoord dat mijn collimatie, focus en optical train wel in orde waren, maar dat ik waarschijnlijk een slechte polar alignment had en dat mijn statief daardoor zorgde voor de uitgewassen sterren.
Op maandag hadden we enkele opklaringen dus direct erin gevlogen. En inderdaad, bij controle blijkt dat ik een polar alignment fout heb van 30′. Blijkbaar heeft het houten observatorium zich wat gezet, en is hierdoor ontregeld. Na tunen van polar alignment blijkt ineens mijn focuser ook losser gekomen te zijn, waardoor de camera soms slipt en de focus ontregeld. Daar ook nog even aan sleutelen en dan een opname gemaakt van IC5070. Het is een snelle bewerking en de sterren ben ik niet echt over te spreken, maar blij te zien dat de grote problemen toch wel opgelost zijn.
Ook de guidance is ineens stukken beter met een 3 sec puls ipv 1 sec en toch goede stats.
Ik bezit al enkele jaren een Lacerta Dimmable flat field box voor 200mm telescope zonder de dimmer. Ik heb dan ook enkele jaren geleden een regelbare voeding gemaakt waardoor ik toch het licht kon instellen.
Met de recente presentatie rond AI en code development en het feit dat we tegenwoordig nu ook ASCOM Alpaca drivers hebben die je kan gebruiken voor het aansturen van astromateriaal, dacht ik eventjes een ESP32 met Micropython te programmeren om als dimmer te werken.
Materiaallijst:
ESP32 WROOM microcontroller
IRLZ44N Mosfet transistor
Weerstand 150 ohm (tussen pin ESP32 en de Gate van de Mosfet)
Weerstand 10K ohm (tussen Gate van de Mosfet en massa om zo bij geen signaal 0V aan de Gate te geven)
2x 12V aansluitkabels
12V naar 5V USB convertor (voor in aansteker wagen) om de voeding van de ESP32 op 5V te zetten
De lightbox Lacerta (maar elke LED 12V lightbox zou ook moeten werken)
Het idee is relatief simpel. Een ESP32 is een microprocessor met Wifi controller waarop je een pin kan activeren met PWM. PWM of “Pulse Width Modulation” is een manier waarop je de breedte van je output pulse kan instellen tussen 0 en 1023. Bij een pulse breedte van 1023 geef je continue spanning 3.3V, bij een pulse breedte van 0 dus geen spanning of 0V. Doordat je de frequentie hoog zet (25kHz), zal een aangesloten lichtbox het gemiddelde van de spanning ontvangen en kan je dus de gemiddelde spanning regelen tussen 0V en 3.3V op de ESP32.
Nu werkt een lichtbox wel op 12V dus moeten we tussen de ESP32 en de lichtbox een IRLZ44N 3 Pin N Channel MOSFET Transistor zetten. Op de “Gate” sluit je de ESP32 aan, op de “Drain” de lightbox en de “Source” hangt aan de massa. De MOSFET moet zeker een “N” type zijn om de 3.3V van de ESP32 om te zetten naar een 12V schakelaar. Je gaat dus als het ware de spanning versterken tussen 0V en 12V ipv 0V en 3.3V.
Het laatste puzzelstukje is de code die je op de ESP32 gaat draaien. Ik gebruik MicroPython maar Arduino is ook mogelijk. Ik verkies de MicroPython persoonlijk omdat je niet moet compileren en snel kan bijsturen. Nu vraag ik aan Google Gemini om mij in Micropython de code te genereren die automatisch de ESP32 aan mijn Wifi netwerk hangt en indien mijn eigen Wifi netwerk onbeschikbaar is, een hotspot zal opzetten. Daarnaast kan ik de PWM aansturen via de Alpaca ASCOM driver, maar heb ik ook een kleine webinterface laten bouwen, waar ik zelf de intensiteit kan instellen maar ook op een ander Wifi netwerk kan aanloggen. Eventjes de code op de ESP32 installeren, wat solderen en ik heb een lightbox met Alpaca aansturing. 😉
De zin om terug met astrofotografie bezig te zijn, is de laatste tijd weer aan het opborrelen. Het weer is echter heel weerbarstig en volgt mijn optimisme niet.
Maandagnacht was het even ietsje open hemel met 20% hoge bewolking en een redelijk grote maan. Zeker niet ideaal en dus niet de moeite om het zwaar materiaal boven te halen, maar natuurlijk is daar nog de Seestar S50.
De Seestar S50 in equatoriaal mode laten draaien op de Crescent Nebula die dan relatief hoog en ver van de maan staat. Wel de heater opgezet (wegens veel vocht) zonder externe batterijen en laten draaien. ‘s Morgens de Seestar binnenhalen druipnat van de dauw en met platte batterij.
Toch heeft de Seestar ongeveer 500 opnames van 20 sec overgehouden. Toch ongeveer 3u van lights waarbij de slechtste frames al automatisch zijn weggesmeten. Beter dan verwacht.
Intussen heb ik wel de RC-astro stand-alone modules aangekocht en gebruik ik deze in Siril met toch wel resultaat.
Hieronder de Seestar S50 versie tegenover eigen bewerking. De eigen bewerking is iets overprocessed maar de basis was niet echt goed dus roeien met de riemen die je krijgt.
Omdat het toch weer een tijdje geleden is dat er nog eens een foto werd gepost van een nebula, heb ik me dit weekend nog eens gewaagd aan het proberen een opname te maken tussen de wolken en hoge bewolking heen.
Veil Nebula of NGC6960
Deze opname werd op zaterdagavond 05 Sept 26 gemaakt vanuit Boutersem. Wegens de hoge bewolking en toch beperkte opnametijd, heb ik toch nog de bovenstaande foto kunnen nemen. In totaal heb ik 160 minuten opname van 1 min kunnen nemen met de GSO 200f4 op een EQ6R pro en met de PlayerOne IMX585c. Nabewerking in Siril maar wel met de plugin van BlurXterminator en NoiseXterminator in combinatie met de normale stretching in Siril en wat extra contrast in Gimp.
De C23 met Seestar S50
Er is tegenwoordig veel te doen rond de nieuwe S50 pro die met een betere chip en betere hardware de S50 zou moeten doen vergeten. Toch vind ik de bovenstaande opname in azimuth opstelling ook op zaterdag 05 Sept 26 zeker geen slechte opname. Wel moet ik bekennen dat de nabewerking in Siril iets meer aandacht heeft vereist. De korte opname van 400x 20 sec of dus een ruime 2 uur, is toch wel gevoelig aan kleurenruis en gebrek aan signaal. Meer contrast of stretching doet de resolutie verminderen.
Een S50 pro zal er wel niet komen. Mocht er een S70 of S80 pro uitgebracht worden, ….. 😉
Zonsverduistering met S50
Deze laatste short wilde ik toch ook wel toevoegen. Bij de maximale bedekking kan je wel zien dat ik heel wat frames mis. Dat komt omdat ik de Seestar op automatisch volgen had ingesteld, en deze duidelijk problemen had met het centreren van een halve zon. Hierdoor heb ik heel wat frames moeten laten vallen.
Na weken (maanden) geen activiteit, was het toch nog eens tijd om de telescoop vanonder het stof (letterlijk) te halen. De laatste keer dat ik de GSO 8″f4 heb gebruikt, had ik problemen met de OAG omdat alle sterren als vinkjes te zien zijn.
Daarom duw ik nu de OAG spiegel (SVBony) zo diep mogelijk. Dat blijkt een goede keuze want nu heb ik wel ronde sterren en eveneens een goede guidance.
Tegelijk probeer ik de technieken uit vanuit de recent gelanceerde Siril “Mastering image processing” handboek. Deze kan je als steun aan de makers van Siril aankopen op de Siril website.
Alhoewel de handleiding vooral de focus legt op AI tools van GraXpert en Cosmic Clarity, kan ik toch de opname niet optimaliseren en beschouw ik het gebrek aan opnames als bron van problemen. Ook zijn de sterren niet mooi rond, maar dat is eerder een effect van de narrowband filter op een F4.
Recentelijk zijn echter de BlurXterminator en NoiceXterminator (RC-astro) als stand-alone beschikbaar voor Siril. Daarom toch ook eens een demo account aanvragen en ik word gewoon van mijn stoel geblazen.
Zie hieronder het resultaat met links de gewone Siril tools en rechts de RC-astro bewerkte versie. Wow.
Andere gegevens van de opname: – 72x 180 sec (3min) lights, geen bias/darks/flats – Skywatcher EQ6Pro met NiNA – GSO 8″f4 met SVBony OAG + dual narrowband filter – Player One Uranus M 585MC pro – Nabewerking met Siril
Een snelle bewerking van NGC7023 of de Iris Nebula na een proefopname gisterenavond. Sinds de laatste opname, heb ik een OAG geinstalleerd maar dat is intussen al letterlijk maanden geleden. De Newton is intussen wat collimatie verloren (staat buiten in warmte/koude) en de OAG is nog steeds een gevecht. Deze staat nu voor de flattener in de optical trein en daarom zijn de guidestars eigenlijk maantjes. Hierdoor heb ik een afschuwelijke guidance. Ook blijkt PHD2 serieus problemen te vertonen. Bij warmere nachten toch eens de installatie onder handen pakken.
PROGRAM = ‘Siril 1.4.2’ / Software that created this HDU EXPTIME = 180. / [s] Exposure time duration TELESCOP= ‘GSO 8″ Newton’ / Telescope used to acquire this image INSTRUME= ‘Uranus-C PRO’ / Instrument name FOCNAME = ‘ZWO Focuser’ / Focusing equipment name STACKCNT= 68 / Stack frames
Als we het weer bekijken op clearoutside.com (UK), dan heeft het geen enkel nut om een telescoop uit te halen. Op meteoblue.com (CH) blijkt dan het weer goed te zijn tot middernacht. Terwijl de voorspellingen volledig verschillend zijn (meteoblue lijkt correcter) is er ook een opvallend verschil in de maanstand. We zien 91% ten opzichte van 79%. Ook hier lijkt meteoblue de waarheid meer te benaderen.
Alhoewel ik normaal clearoutside als bron gebruik, lijkt het me aangewezen toch eerder meteoblue.com te bekijken.
Omdat de meest optimistische voorspellingen me maar maximaal een aantal uren opnametijd gunnen met een maan op minstens 79%, besluit ik nog eens een volledig andere installatie aan te spreken.
Het wordt vanavond een experiment met de planetenopstelling:
Skywatcher Maksutov 127/1500 SkyMax
Barlow 2x
Touptek GP2000 KPA (Sony IMX290, full HD 2.1M, 2.9µm, 77% QE)
Mount Skywatcher AZ-GTI
De opnames zijn een korte burst van 1000 frames met nabewerking in Siril (eerste keer). In vergelijking met mijn vorige bewerkingen in AutoStakkert, Registax and PIPP blijkt Siril veel makkelijker te zijn. Misschien minder controle in de stacking, maar de eenvoud is aantrekkelijker.
De bewerkingen in Siril:
Import de SER video file en maak een sequentie aan met debayer
In de Sequence tab kan je eventueel frames bekijken maar dat is optioneel
In de Registratie-tab ga je naar “Image Pattern Alignment (planetary-full disk)” en selecteer je de zone waarin Siril de alignment moet zoeken
In de Stacking-tab kan je alles laten staan, maar ik adviseer wel de image rejection in te stellen op “quality” en dan het % zo aan te passen dat je >0.5 quality krijgt.
De laatste stap is de nabewerking, waar je in het menu “Filters” de “A trous Wavelets Transform” moet kiezen en net zoals in de andere software de sliders zo moet zetten dat je voor de verschillende layers de beste resultaten krijgt
De seeing was zeker niet super, maar toch wel nog redelijk resultaten.
Gisterenavond een tweede poging ondernomen om de Green Swamp server met de EQ5 en RC6 onder controle te krijgen. Het is terug een gevecht geweest met weerbarstige PHD2 curves maar de meridian switch is deze keer wel een succes. De setting in PHD2 om na een meridian switch de richting aan te passen, heeft gewerkt.
De Crab Nebula (M1) was mijn doel voor de avond. Van de 212 opnames van 2 min moet ik 95 opnames (2u over) wegsmijten wegens slecht guidance (er was toch wel wind) maar de rest gebruik ik voor de onderstaande stretchings. Als test gebruik ik terug de Veralux stretch (rechts) en doe ik een manuele links. Ik moet toch wel stellen dat die Veralux verdomd goede resultaten geeft met een simpele klik.
Eveneens had ik de Seestar op hetzelfde object ingesteld. Natuurlijk is beeldveld verschillend maar ook zeker niet slecht. 704x 20 sec (4u) opnames. Bij langere opnames, had ik dropped frames dus toch wat wind? Wel 2x zoveel belichting tov RC6 maar diameter Seestar is 50mm versus 150mm dus iets meer ruis in de achtergrond maar je kan ook de groene randen zien, wat ongelooflijk is voor een vol auutomatische telescoop.
M 1
Nieuwe les geleerd met de OAG Bij mijn opnames is een nieuw probleem opgedoken met de OAG. Omdat mijn EQ5 op zijn limieten werkt, viel me op hoe moeilijk een focus te vinden was. Dit vooral met een dual band filter ipv de IR block filter. Hierdoor moet de sluitertijd dus een stuk langer zijn, maar dan begint PHD2 problemen te veroorzaken. Doordat ik met een OAG werk, zal dus bij het focuseringsprocess ook de focus van de volgcamera beinvloeden. Hierdoor begint PHD2 random bij te sturen, wat dan weer het focus process beinvloed. De oplossing voor dit probleem is het uitzetten van PHD2 tijdens de focusering (instelling in NiNA) evenals bij de focusering 2x een opname per sample te nemen. Hierdoor heb je minder false-positives. Nadien toch nog enkele keren manueel moeten ingrijpen maar stukken beter.
