Gisteren op kertavond was het een sterrenhemel dus nog maar eens mijn twee installaties buiten gezet. De RC6 op de EQ5 is steeds spannend omdat de mount op zijn limiet van gewicht zit, terwijl de EQ6R normaal wel werkt maar natuurlijk moet je iets wat altijd werkt, toch weer aanpassen. 🙂
Na veel goede reviews op het Internet over Green Swamp Server, (ook GSS) als vervanger voor de EQMOD drivers op ASCOM voor Skywatcher, en de extra mogelijkheden zoals extra parkeerstanden en de 3D view, beslis ik deze op beide installaties te installeren.
Bij het starten van de EQ5 blijkt deze onmiddelijk in een extreme vertikale stand te bewegen waarbij camera net niet tegen de poten slaat. Daarom de limieten gecontroleerd en die lijken goed te staan. Herproberen op target en daar gaat de installatie terug tegen de poten. Bij een plate-solve of doorgegeven van de coordinaten naar de mount/GSS, lijkt alles te werken, maar elke proging mislukt. Daarop besluit ik de mount en GSS te herstarten en bij start van GSS vraagt hij me om de mount manueel op Polaris te richten. Dat blijkt de oplossing te zijn. Door manueel te richten, heeft GSS nu een correcte inschatting van de richting en gaat alles nu wel correct. (de sync tussen GSS en platesolving/NiNA is dus niet optimaal) Om 1u staat een meridian flip gepland en…. na de flip werkt de PHD2 niet meer. Vandaag gelezen dat dit een gekend probleem is met GSS. Je moet blijkbaar in PHD2 in de setting de checkbox “Reverse Dec output after meridian flip” aanklikken. Omdat ik ook met de EQ6R wil experimenteren, stop ik met de EQ5. Opnames lager in het verslag.
Na het installeren van de GSS op de EQ6R Pro heb ik dezelfde problemen als met de EQ5. Omdat mijn EQ6R horizontaal parkeert, is dat een probleem voor GSS want bij opstarten wil hij dat de mount naar Polaris wijst. Hierdoor dus een probleem van 90° op de RA. Zelfde procedure als bij de EQ5 gevolgd en de parkeerpositie aangepast. Morgen opnieuw proberen.
Te ambitieus gaat eigenlijk ook over de keuze van de objecten. Omdat ik mijn database wil uitbreiden met nieuwe objecten, neem ik random objecten via Stellerium voor beide mounts. Mijn keuze valt daarom op NGC2403 en NGC1931. Toch blijk ik na de opnames toch wel de objecten te hebben onderschat en ze hebben beiden wel echt veel integratietijd nodig.
De linkse foto is de NGC2403 met de GSO 200f4 op de EQ6R Pro en MC585c.
Totaal 81x 3 min (4 h). Als ik eerst bijna geen object zie, ga ik even op Internet naar voorbeelden gaan kijken en blijkt dat dit een moeilijk object is dat zelf met de Hubble eigenlijk nog onduidelijk blijft. Bij mij is het blauw vooral groen, maar alle omstandigheden bekeken, eigenlijk toch niet zo slecht gelukt.
De rechtse foto is NGC1931 met de RC6 op de EQ5 waar ik een minder goede guidance had. Omdat ik daar wel met een SVbony OAG werk, blijkt de schade mee te vallen. Voor ik de AI tools voor noise reduction en background extractie los laat, heb ik eigenlijk geen enkele nevel. Om toch wat effect te krijgen, heb ik dus enorm moeten stretchen en was het verschil tussen achtergrond en nevel zeer klein. Dat levert meer ruis op, maar door meerdere malen een ruisonderdrukking te gebruiken, kan ik het wat opvangen.
Intussen heb ik ook eens tijd gemaakt van documenteren van oude foto’s. Deze zet ik bijna ongefilterd op de website om zo de evoluties te kunnen zien.
https://astronomy.kawanda.be/
Een mooi voorbeeld is mijn eerste en mijn meest recente Orion opname.
(2018 versus 2025)
